Tuesday, March 22, 2005

Homilya 1: Bagong Pag-asa sa Panahon ng Kadiliman

Magulo ang sitwasyon natin ngayon. Saan ka man bumaling puro masamang balita ang nakikita at naririnig natin. Kidnap for ransom gang, magulong pulitika, mahirap na ekonomiya, at kung anu-ano pa. Hindi na kailangan pang lumayo, tingnan na lang natin ang nangyayari sa ating sariling bahay—tiyak ko, kung iisa-isahin natin ang ating mga problema ay aabutin tayo ng maghapon at magdamag.

Kaya nga paminsan-minsan, napapatanong talaga ako. May pag-asa pa nga ba tayong makikita sa panahon natin ngayon? May kinabukasan ba tayong hinaharap? Sa totoo lang, madalas akong natutukso na mawalan ng pag-asa. Madalas, muntik-muntikan ko nang sabihin sa sarili ko na mukhang pinababayaan na talaga tayo ng Diyos. Ngunit alam n'yo, sa mga panahong ito, lalo kong naririnig ang Diyos na bumubulong sa puso ko at nagsasabing tingnan mo ulit, masdan mong muli sa mata ng aking pag-ibig. Sa panahon ng kagipitan, kadiliman, ng mga takipsilim sa ating buhay, nariyan lagi ang Diyos na nagsasabi sa ating lahat: tingnan mo, masdan mo ulit sa mata ng aking pag-ibig.

Sa tingin ko po, sa umagang ito, sa ebanghelyong binasa natin ngayon, ito rin ang paanyaya sa atin. Kung titingnan natin ang kalagayan ng mga “cast of characters” ika nga, makikita nating napakahirap ng kalagayan nila.

Unang-una,naghihirap ang bayang Israel dahil sinakop sila ng Roma. Pangalawa, ang buhay ng mag tauhan sa ebanghelyo ngayon ay mahirap din. Si Elizabeth at si Zacaria, hidni magka-anak-anak. Isang malaking kahihiyan iyon para sa kanila. Kung titingnan natin ang buhay nila, tila wala nang kapaga-pag-asa. Tila laging nasa kadiliman.

Ngunit ano ang nangyari? Dumating sa kanila si Juan na siyang nagbigay ng bagong sigla, at bagong pag-asa kina Elizabeth at Juan. At hindi lamang sa kanilang dalawa, pati ang buong bayan nagsaya at nagdiwang sa pagpapalang natanggap nina Elizabeth. Sa gitna ng kadiliman at karimlan ng kanilang buhay, may sumisinag na pag-asa. Sanggol pa lamang, ngunit pumupukaw na ng pag-asa. Kaya nga napapatanong ang mga tao : ano kaya ang magiging kapalaran ng batang ito at tila siya pinag-pala. Si Juan na ipinanganak kina Elizabeth at Zacarias, ang palatandaan na hindi nangiiwan ang Diyos. Na lagi siyang nariyan.

Tulad nina Elizabeth at Zacarias, naniniwala ako’t nananalig na sa atin man ay may isang Juan na ipinadala ang Diyos. Isang Juan na nagbabadya at nagpapakilala na nariyan pa rin siya at hidni tayo pinababayaan. Isang Juan na magsasabing dumarating ang Diyos sa buhay natin. Nananalig ako na sa gitna ng karimlan ng ating buhay ay may isang sanggol—isang simbolo ng kaliitan, kapayakan at kahinaan—na magbabadya din ng bagong buhay, sariwang pagtangin sa mundo at simpleng kasiyahan.

Mamaya sa pagtulog ninyo, hanapin ninyo ang sanggol na si Juan sa inyong bahay at paligid. Hanapin ninyo ang mga mumunting simbolo ng pag-asa na ibinibigay sa atin ng Diyos. Inaanyayahan ko kayong tingnan ang mag bagay sa mata ng pag-ibig, at tiyak kong makikita ninyo.

Sa gitna ng kahirapan sa buhay, masdan natin pamin-minsan ng matagal ang ngiti ng ating mga anak habang sila’y naglalaro, makikita ninyo’t sisinag ang pag-asa’t liwanag. Sa gitna ng hirap ng pera, namnamin nating mabuti ang simpleng nakahain sa mesa na pinaghirapan ninyong mag-asawa, at alam nating may pag-asa pa. Sa gitna ng mga sakuna, tingnan ninyo ang mga taong taus-pusong tumutulong at sumasagip ng buhay—hindi inaalintana ang kanilang sariling kapakanan at masasabi nating tama, may pag-asa pa—nariyan pa rin ang Diyos, hindi tayo iniiwan.

"Il Buon Di Si Conosce Da Mattina."

Monday, March 21, 2005

Children of Life

Your children are not your children.
They are the sons and daughters of Life's longing for itself.
They come through you but not from you,
And though they are with you, yet they belong not to you.
You may give them your love but not your thoughts.
For they have their own thoughts.
You may house their bodies but not their souls,
For their souls dwell in the house of tomorrow,
which you cannot visit, not even in your dreams.
You may strive to be like them, but seek not to make them like you.
For life goes not backward nor tarries with yesterday.
You are the bows from which your children as living arrows are sent forth.
The archer sees the mark upon the path of the infinite,
and He bends you with His might that His arrows may go swift and far.
Let your bending in the archer's hand be for gladness;
For even as he loves the arrow that flies, so He loves also the bow that is stable.

--Kahlil Gibran

Saturday, March 19, 2005

Parangal Kay San Jose (Sa Kanyang Kapistahan bilang Esposo ni Maria)

(Ika-19 ng Marso, 2000. Habang nananakit ang buto ko't kalamnan mula sa factory trials, naalala kong kapistahan nga pala ng asawa ni Maria. "Aba, bertdey pala ng katukayo ko!" nasabi ko sa sarili ko. Kumuha ako ng lapis, isang pirasong papel at nagsimulang makipag-usap sa kanya. Di ko inaasahang tutulungan ng musa kaya heto't nakabuo ng isang panalanging tula.)

Busilak at malinis na asawa
Bakit nga kaya naging tahimik ka
Sa pagsama at pagkalinga mo
sa birheng esposa?

Sa pagtanggap mo sa Diyos-taong
bumaba't nanirahan dito sa lupa
Napuno ka ng galak at tuwa;
Ikaw sa kanya’y naging butihing ama.

Tulad ni Maria na iyong asawa
Napupuno ka din, umaapaw sa grasya
Ang loob mo'y busilak, kalinisa'y sakdal
Pinabanal ka't hinirang ng Amang mahal

Sa iyong katahimika't lubos na kabanalan
Ang kalooban ko'y nagtaka't nahiwagaan
Paanong ang isang tao ay magmahal ng tapat
Na di alintana ang sariling pangarap

Nagmahal at umibig kang tunay na wagas
Dakilang pag-ibig sa katahimikan ipinamalas
Puspos ka nga ng biyaya, O Joseng aming ama
Salamin kang tunay ng Diyos dito sa lupa

Ipanalangin mo kami, O San Joseng Mahal
Bigyan ng pusong sa pag-ibig ay di salat
Upang tulad mo, galak nami'y maging ganap
Sa pagsunod kay Hesukristong iyo ding anak.

AMEN.