Sunday, May 28, 2006

Mga Anak ng Buhay

(Matingkad na matingkad sa akin ang tulang ito na isinulat ni Kahlil Gibran. Una kong nabasa ang ilang linya sa Filipino ng tulang ito sa Dekada '70--sulat ni Jules kina Gani at Evelyn. Matingkad ito sa akin sapagkat halos ganito ang naging laman ng pakikipag-usap ko sa aking nanay noong nagpaalam ako na papasok ako sa kapisanan ni Hesus. Ito ang unang pagtatangka ko na isalin sa Filipino ang buong sipi.)

Ang iyong mga anak ay hindi mo anak.
Sila'y mga anak na lalaki at babae ng Buhay na uhaw sa buhay.

Nagdaan sila sa iyo, ngunit hindi sila mula sa iyo,
At kahit pa sila'y kapiling mo, hindi sila magiging iyo.

Maibibigay mo sa kanila ang iyong pag-ibig ngunit hindi ang iyong diwa.
Sapagkat pag-iisip nila'y natatangi sa kanila.
Maari mong kupkupin ang kanilang katawan,
ngunit hindi ang kanilang mga kaluluwa
Sapagkat ang kanilang kaluluwa'y nananahan sa tahanan ng bukas,
na hindi mo madadalaw, ni sa iyong panaginip.

Maari mong pagsikapang sila'y tularan,
ngunit huwag mong igiit na tumulad sila sa iyo.
Sapagkat ang buhay ay hindi nananatili sa kahapon
Ikaw ang busog na pagmumulan ng iyong mga anak
na panang tutudlo sa hinaharap.
Sinisipat ng Mamamana ang lunan ng walanghanggan,
At huhugutin ka niya ng ubos lakas
Upang mapaalpas ang kanyang palaso nang mabilis at malayo.
Sa iyong pagkakabaluktot sa kamay ng dakilang mamamana 'y gawing galak
Sapagkat ang pag-ibig na laan sa panang pinalipad
Ay laan din sa busog na nasa kanyang palad.


--Kahlil Gibran
(unang salin)