Sunday, May 27, 2007

Talaarawan 3-15-05: Sa Subic

Being with my class 3C here in Subic is quite an experience for me. It's a different experience to just relax after a year of teaching (and terrorizing students) and to just enjoy their company-- to know their minds, to hear them talk about their own struggles, their joys and sorrows; to be a friend to them...to be a Brother.

Nakapanghihinayang nga lang at hindi ko sila gaano masamahan at masakyan sa lahat ng pagkakataon. Hindi ko sila basta-basta masamahan sa pagtungga ng Absinthe at magpakalasing--dahil guro pa rin ako at nakatatandang may responsabilidad na magpaalala sa kanila. Hindi ko rin sila masakyan minsan bakit addict na addict sila sa PS2 o Xbox kaya. Nakapanghihinayang at hindi ko sila masamahan at mainitindihan sa lahat ng pagkakataon. Sa ngayon, sapat na sa akin ang mapasalamatan ng mga estudyanteng inlagaan sa loob ng isang taon, ang makuwentuhan ng mga angst nila sa buhay, o kaya'y makonsulta ukol sa nakalilito at mapagbirong pagtatalunan ng hormones at kalibugan sa kanilang mga katawan, ang masabihan na kahit papaano may kakaiba akong naibahagi sa kanila bukod sa aming aralin sa Fil;ipino. Nakatutuwang matuklasan na kahit sa pinakasimpleng mabilis kong pagsauli sa kanila ng mga pagsubok o kaya'y matandaan ko ang mga marka nila sa bawat pagsusulit, ay malaki na ang tama nito sa kanila.

--"'Yang si Bro, alam niyan ang mga score ko sa quiz!"
--"'Hindi ka lang namin 'cher, brother ka namin"

Panginoon, isang taong pampaaralan ang lumisan. Salamat ha. Ang akala ko noon ay hindi ako magtatagal. Pero heto ako, isang klase na ang napalapit sa puso ko...mga panganay ko kung baga. Salamat ha.